امید را از کجا می‌یابید؟ تأملاتی از AsylumWorks

شکی نیست که ما در دوران دشواری به سر می‌بریم. یورش‌های ICE به رستوران‌ها و زمین‌های بازی، سیاست‌هایی که حمایت‌های بشردوستانه را از خانواده‌ها سلب می‌کنند، حملات به سازمان‌های غیرانتفاعی که به آسیب‌پذیرترین جوامع منطقه ما خدمت می‌کنند – این‌ها برای ما صرفاً تیترهای خبری نیستند. این‌ها واقعیت‌های روزانه‌ی مراجعینی هستند که به آن‌ها خدمت می‌کنیم و جامعه‌ای که بخشی از آن هستیم.

با این حال، هیچ‌کس از حضور خودداری نکرده است. بنابراین ما یک سؤال ساده اما قدرتمند پرسیدیم: امیدتان را کجا پیدا می‌کنید؟

این چیزی است که آنها به اشتراک گذاشتند:

“AsylumWorks به من امید می‌دهد. در دوره‌هایی که احساس می‌کنم تحت فشار هستم یا می‌خواهم تسلیم شوم، تو هرگز از شنیدن و حمایت کردن از من دست نمی‌کشی. دانستن اینکه هنوز آدم‌هایی مثل تو وجود دارند به من امید می‌دهد.”
– مراجع AsylumWorks

“هر بار که با تیمم در AsylumWorks صحبت می‌کنم، امید پیدا می‌کنم. حتی وقتی کار چالش‌برانگیزتر می‌شود، واضح است که ما این کار را انجام می‌دهیم چون واقعاً اهمیت می‌دهیم. آن‌ها همواره ابتکار عمل به خرج می‌دهند و بدون هیچ شکایتی حاضر می‌شوند و با هر شرایطی که با آن روبه‌رو می‌شویم کار می‌کنند. مراجعان ما به‌شدت شایسته هستند و کمک به کسی برای یافتن ثبات یا پیشرفت، عمیقاً معنادار است – و این به من امید می‌دهد.”
– کارمند آسایلم‌ورکس

“امیدم را از ایمانم، در درون خودم و در درون دیگرانی که کارهای بزرگ انجام می‌دهند، می‌یابم. دانستن اینکه در جهان انسان‌ها و خوبی‌هایی وجود دارند که برای کمک به دیگران تلاش می‌کنند، مرا به پیش می‌راند.”
– داوطلب آسایلم‌ورکس

“من در پایداری بی‌وقفه‌ی جامعه‌مان به طور کلی امید می‌یابم. در مواجهه با چالش‌ها، تهدیدها و فشارهای مداوم، همکاران، همسایگان و دوستانم همچنان برمی‌خیزند، حضور می‌یابند و می‌کوشند راه‌هایی برای انجام کارهای نیک بیابند. مشاهده‌ی دیگران در حال عمل نیز به من انگیزه می‌دهد تا خودم نیز به اقدامی ثمربخش دست بزنم.”
– حامی مالی AsylumWorks

“من در این جامعه امید می‌یابم. گاهی احساس می‌کنم از این کار بیش از آنچه می‌دهم دریافت می‌کنم – و این همه چیز را دربارهٔ مردم AsylumWorks می‌گوید. کارکنان، مراجعان، مأموریت. عضویت در چنین مجموعهٔ معناداری به من یادآوری می‌کند که حتی در روزهای سخت، هر روز افرادی هستند که بی‌سروصدا کارهای فوق‌العاده‌ای انجام می‌دهند.”
– عضو هیئت مدیرهٔ آزیلوم‌ورکس

آنچه در هر یک از این تأملات جاری است، حقیقتی آرام است: امید در یکدیگر زندگی می‌کند.

در کارمندی که با سخت‌ترین داستان کسی می‌نشیند و روز بعد بازمی‌گردد.
در داوطلبی که برای کسی که هرگز ملاقاتش نکرده حاضر می‌شود.
در اهداکننده‌ای که درهایی را می‌گشاید که در غیر این صورت بسته می‌ماندند.
در مشتری که وقتی مسیر غیرممکن به نظر می‌رسد، راهی به جلو می‌یابد.

چالش‌ها همچنان در حال رشد هستند. اما نیروی آرام و توقف‌ناپذیر مردمی که از حضور برای یکدیگر دست نمی‌کشند نیز همین‌طور در حال رشد است.