نوشته‌ی نبی صافی | موکل سابق، AsylumWorks

داستان من، داستانِ تاب‌آوری، عدم قطعیت و امید است - داستانِ عبور از قاره‌ها نه فقط برای جستجوی امنیت، بلکه برای یافتن هدف. امروز، این تأمل را از آرلینگتون، ویرجینیا، به عنوان مشاور سفارت کویت در واشنگتن دی سی می‌نویسم - موقعیتی که زمانی فقط هنگام قدم زدن در خیابان‌های غبارآلود افغانستان، رویای آن را در سر می‌پروراندم.

من در افغانستان متولد و بزرگ شدم و بیشتر عمرم را در خدمت سازمان‌های بین‌المللی، از جمله مأموریت‌های ایالات متحده و اتحادیه اروپا گذراندم. اما در آگوست ۲۰۲۱، همه چیز تغییر کرد. با تسلط طالبان بر دولت ما، من - مانند هزاران نفر دیگر - مجبور شدم همه چیز را پشت سر بگذارم: خانه‌ام، خانواده‌ام و کشوری که حرفه‌ام را وقف حمایت از آن کرده بودم. من بدون خداحافظی آنجا را ترک کردم، تنها با خاطراتی در قلبم و تردیدی در دستانم.

سفر من به خارج از افغانستان سورئال بود. سوار یک ... شدم. هواپیماهای نظامی آمریکا در دل شب، پر از آدم‌هایی مثل من - مترجم، مشاور و کارمند دولت. هیچ پنجره‌ای وجود نداشت، هیچ مقصد مشخصی هم نبود. اولین توقف ما یک پایگاه نظامی در کویت بود. یادم می‌آید که خشکم زده بود، روی یک باند فرودگاه روباز زیر آفتاب سوزان کویر ایستاده بودم و منتظر راهنمایی و یک بطری آب بودم که در میان هرج و مرج، لحظه‌ای آرامش به من بدهد.

در نهایت، ما را به پایگاه هوایی العدید در قطر بردند، جایی که آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه و لوید آستین، وزیر دفاع به دیدار ما آمدند. آنها از خدمات ما تشکر کردند و به ما یادآوری کردند که مشارکت‌های ما ارزشمند است. لحظه‌ای بود که هرگز فراموش نخواهم کرد.

من در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۱ به ایالات متحده رسیدم و چهار ماه و نیم را در فورت دیکس در نیوجرسی گذراندم. وقتی بدون هیچ چیزی رسیدم، احساس کردم باید از نو شروع کنم. می‌خواستم به جلو حرکت کنم، اما نمی‌دانستم چگونه بازسازی را شروع کنم. سپس روزی، یکی از اعضای نیروی فضایی ایالات متحده به نام میلر نصیحتی به من کرد که در خاطرم ماند: “اگر می‌خواهی به رویای آمریکایی دست یابی، باید قوی، ماهر و آماده رقابت باشی.”

و من هم همین کار را کردم.

من به عنوان مترجم برای پناهندگان افغان در ویرجینیا شروع به کار کردم - و از آنها در زمینه کمک به مهاجرت، خدمات اجتماعی، آموزش حقوقی و پشتیبانی از اسکان مجدد حمایت کردم. در اوایل سال 2023، در برنامه کارشناسی ارشد روابط بین‌الملل و امنیت جهانی دانشگاه عمومی آمریکا پذیرفته شدم. من بر صلح و حل منازعه تمرکز کردم و مصمم بودم از تجربیاتم برای ایجاد تأثیر معنادار در دیپلماسی جهانی استفاده کنم.

یک روز، هنگام جستجوی کمک شغلی، از رویداد مرکز حمایت از افغان‌های ویرجینیای شمالی که توسط خدمات شهروندی و مهاجرت ایالات متحده (USCIS) با همکاری آژانس‌های همکار محلی برگزار شده بود، بازدید کردم. در آنجا، با یک مدیر پرونده از AsylumWorks آشنا شدم که در مورد برنامه استخدامی آنها به من گفت. مدت کوتاهی پس از آن، با دژا پتی، متخصص استخدام AsylumWorks، ارتباط برقرار کردم. دژا او برای من چیزی بیش از یک مربی شغلی بود. او تبدیل به یک مربی و دوست شد. به مدت شش ماه، ما خستگی‌ناپذیر با هم کار کردیم. راهنمایی، تشویق و حمایت عملی او، جستجوی شغل من را از یک کار دلهره‌آور به یک کار قابل دستیابی تبدیل کرد.

و بالاخره فرصت مناسب از راه رسید.

در سال ۲۰۲۵، من به عنوان مشاور تحصیلی سفارت کویت در واشنگتن دی سی استخدام شدم - نقشی که با اشتیاق و پیشینه تحصیلی من همسو است. برای کسی که بدون هیچ قطعیتی - فقط با جاه طلبی - به آمریکا آمده بود، این یک رویا بود که به حقیقت پیوست.

از تیم فوق‌العاده‌ی AsylumWorks در واشنگتن دی سی - به خصوص Deja - متشکرم. باور شما به من به من کمک کرده است تا به خودم ایمان داشته باشم.

به دیگران که مسیری مشابه را طی می‌کنند: می‌توانید از حاشیه به مرکز، از بقا به هدف، از جاده‌های غبارآلود به تالارهای مرمرین بروید. بگذارید این داستان گواه شما باشد که هیچ رویایی بیش از حد بزرگ نیست، وقتی انعطاف‌پذیری راهنمای شما باشد و حمایت در دسترس.